garip bir duygu yoğunluğu

bir insan kendi elleriyle hayatını mahfedebilir mi? evet mahfedebilir, rezalet hale çekilmeyecek bir hale getirebilir.. buna kader mi denir kısmet mi denir nasip mi artık ne denirse işte.. ama insan kendi kaderini değiştirebilir.. çünkü insan her defasında kendi yürüdüğü yollara dümdüz taş duvarlar örer.. insan oğlunun isteyipte yapamacağı hiçbirşey yoktur.. sadece çevre vardır. aile vardır. sevdikleri vardır.. engel onlardır. engel onları düşünmektir.. ve kendi hayatından vazgeçmektir.. bu doğrumudur? tartışılır belkide yanlışdır. hem yanlış hem doğrudur aslında... ailenin mutluluğu için kendi mutluluğundan vazgeçersin niye? onlar herşeyin en doğrusunu bilirler en doğrusunu isterler evlatları için, aslında doğrudur da ama evlat huzurlu olmadıktan sonra neye yararki... benim canım acıdıktan sonra neye yarar.. hiç hevesim kalmadıktan sonra neye yarar ki...    

1. olmak yada olmamak işte bütün mesele bu diyerek başlıyorum.. güzel yazmıs William Shakespear abimiz...  her mutluğun yada güzelliğin yani herşeyin mutlaka bir sonu varıdır..  tüm bu güzellikleri sonlandırmak bazen biz insanların  bazende ölüm denen şeyin elinde... planlar yapıyoruz, çok insanın kalbini kırıyoruz, sidik yarışına giriyoruz, kim daha güzel kim daha çirkin kim üstün kim değil... yarını düşünüyoruz , geçmişimizle yaşıyoruz, kariyer sahibi olmaya çalışıyoruz, çocuk yapıyoruz.. niye tum bunların sonunda ölüm yokmu? ne için savaşıyoruzki.. param olsa nolur olmasa nolur nasılsa ölmeyecekmiyiz.. vay arkadaş düşün düşün boktur işin .. sonra nolur bakmişsın sıyırmaya başlıyosun..  ne şekiliz biz lan ... çoçuk yapmakta bir sacmalık.. tamam belki dünyanın en güzel şeyi bir bebek sahibi olmak anne olmak baba olmak vs.. peki bu çocuk büyümeyecek mi? bu çocuk her kötü olay ve durumla karşılaştıkca demeyecekmi bokmu vardıda benı dünyaya getirdiniz diye.. çookk derin mevzular bunlar .. yani To Be Or Not To Be der ve bu işin içinden anlamsızca çıkarım arkadaş =)